نويسنده ي از دست رفته

سرویس اندیشه جوان ایرانی؛ بخش شعر و ادبیات:



 

نویسنده: اکبر رضی زاده
منبع:راسخون




 

«هوشنگ گلشیری» نویسنده، منتقد و پژوهشگر ممتاز اصفهانی در آخرین روزهای سال 1316 خورشیدی (1316/12/25) در شهر گنبدهای فیروزه ای نصف جهان، چشم به جهان هستی گشود و در روز چهارشنبه هیجدهم خرداد ماه 1379 در بیمارستان ایران مهر تهران درگذشت. جنازه ی این داستان نویس مقتدر، فردای آن روز (پنج شنبه 79/3/19) در صحن امام زاده طاهر کرج به خاک سپرده شد، که شرح مفصل این غمنامه در این مختصر نمی گنجد.
گلشیری تا پنج سالگی در زادگاهش بود و بعد به علت شغل پدرش مجبور شد از اصفهان به آبادان برود. در سال 1334 معلم شد و در روستاهای اطراف اصفهان به کار تدریس پرداخت. او در سال 1337 داستان نویسی را آغاز کرد. در سال 1338 در دانشکده ادبیات فارسی به تحصیل پرداخت و مدتی بعد همراه با چند تن از شاعران و نویسندگان همدوره ی خود، انجمن ادب صائب را راه اندازی کرد.
در اواخر سال 1341 به دلیل عقاید سیاسی اش، به زندان سیاسی شاه افتاد و مدت یک سال زندانی بود. در سال 1344 با کمک دوستان ادیبش نشریه «جُنگ اصفهان» را راه انداخت و بزودی اساتیدی چون: ابوالحسن نجفی، احمد میر علایی، احمد گلشیری، فرخ فال، تراکمه، اخوت و کوشان به این حلقه پیوستند. او در این دوره در دبیرستانهای اصفهان نیز به تدریس اشتغال داشت.
در سال 1347 به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد. در سال 1352 مجدداً به مدت شش ماه به زندان سیاسی شاه افتاد و سپس او را از کار دبیری معلق کردند. در سال 1353 برای اقامت به تهران آمد و به همراه «رضا سید حسینی»، «محمد علی سپانلو»، «پرویز مهاجر» و «داریوش آشوری» جلسات ادبی هفتگی را تشکیل دادند.
در سال 1356 سخنرانی هایی در مراسم ده شب شعر انجمن فرهنگی گوته و کانون نویسندگان ایران ایراد کرد. در سال 1357 به دعوت «طرح بین المللی نویسندگی» و به منظور سخنرانی در ایالت های مختلف امریکا به آن کشور سفر کرد. در سال 1358 مجدداً به شهر مادریش - اصفهان - رحل اقامت گزید و به شغل دبیری و فعالیت در کانون مستقل فرهنگیان پرداخت. در همین سال با خانم «فرزانه طاهری» نویسنده و مترجم معاصر ازدواج کرد و باز به تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبا به تدریس پرداخت در فاصله سالهای 1362 تا 1367 با نسل جوانِ داستان نویس در روزهای پنجشنبه جلسات داستان خوانی برگزار می کرد.
متأسفانه صدای گرم هوشنگ در خرداد ماه 1379 به علت بیماری به خاموشی گرائید. و جامعه ی اهل قلم را به سوگ نشاند.

نگاهی به آثار بزرگمرد ادبیات داستانی:

نخستین مجموعه داستان گلشیری به نام «مثل همیشه» در سال 1347 منتشر شد. در این داستان او سعی کرده است بطالت های زندگی کارمندان دون پایه را به تصویر کشد. او غالباً از شیوه «جریان سیال ذهن» که بر سیاقِ آمد و شُدهای ذهنی متکی است، استفاده می کرد. قبل از هوشنگ «غلامحسین ساعدی» نیز این سبک را تجربه کرده بود. در این دست قصه ها، انسانها با بحرانهای درونی روبرو هستند و ذهن سیال آنها مدام به گذشته ها در رفت و آمد است.
«مثل همیشه» نشانگر آن است که گلشیری از همان آغازِ کار در پی جُستنِ راه های تازه ی داستان نویسی بوده و بر اهمیت صناعتِ نگارش تأکید داشته است. در همین دوره در رمان کوتاه «شازده احتجاب» 1347 بر اساس رؤیاها و کابوس های آخرین باز مانده ی خاندانی اشرافی، تاریخ ذهنیِ دوران قاجار را بازآفرینی کرد. رُمان «کریستین و کید» 1350 تجربه ای برای آفرینش رُمان نو است. این داستان شرح ماجرای روشنفکری ایرانی با زنی انگلیسی است که همراه شوهر و بچه هایش به اصفهان آمده است.
مجموعه «نمازخانه ی کوچک من» 1354 شامل دو دسته داستان است: داستان هایی درباره ی زندانیان سیاسی و بازماندگان آن ها، و داستان هایی تحت عنوان (معصوم ها) در توصیف ترس و اختناقِ اجتماعی به شکلی اسطوره ای.
استادِ کم نظیر در رُمان «بره ی گمشده ی راعی» که جلد اول - و تنها جلد آن- با نام «تدفین زندگان» در سال 1356 منتشر شد، به رابطه ی روشنفکران با سُنت و رسوم کهن پرداخت. وی نمایشنامه ی «سلامان و ابسال» را در سال 1353 نوشت که در 1354 به اجراء درآمد.
گلشیری نقدهای پخته و بسیار قوی بر آثار ادبی نویسندگان معاصر نوشت.
آثار دیگر استاد عبارتند از: «معصوم پنجم» 1358. «جبه خانه» 1362. «حدیث ماهیگیر و دیو» 1362. فیلمنامه دوازده رخ (1369) و رُمان «آینه های دردار» 1371. این رُمان ماجرای نویسنده ای است که ضمن خواندن داستان هایش در جمع ایرانیان مهاجر، به غور در گذشته می پردازد تا خود و همسلان خود را بهتر بشناسد. مجموعه «دست تاریک دست روشن» 1374. مجموعه «پنج گنج» در سوئد 1368. «در ولایت هوا - تفننی در طنز - سوئد 1370» رُمان «جن نامه» سوئد 1998. «جدال نقش با نقاش - در نقد آثار دکتر سیمین دانشور، 1377». «در ستایش شعر سکوت، 1374». مجموعه نقد دو جلدی «باغ در باغ 1378»
گلشیری برنده چند جایزه ادبی شد: از جایزه فروغ در سال 1356 (همراه با بهرام صادقی) گرفته تا جایزه صلح اریش ماریارمارک آلمانی، در سال 1377.
آخرین داستان های کوتاه هوشنگ گلشیری در مجموعه ای به نام «نیمه ی تاریک ماه» در سال 1380 منتشر شد.



 

 


کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه